Wojciech Ciemski, Autor w serwisie Security Bez Tabu

Nowa technika renderowania czcionek ukrywa złośliwe polecenia przed narzędziami AI

Wprowadzenie do problemu / definicja

Badacze bezpieczeństwa opisali nową technikę ataku, która wykorzystuje niestandardowe czcionki i reguły CSS do rozdzielenia tego, co widzi użytkownik w przeglądarce, od tego, co analizuje asystent AI. W praktyce oznacza to, że strona może wyglądać dla człowieka jak zestaw czytelnych instrukcji, podczas gdy narzędzie AI oceniające bezpieczeństwo widzi w kodzie HTML jedynie nieszkodliwą treść.

To istotny problem dla rosnącej klasy rozwiązań opartych na AI, które analizują strony internetowe bez pełnego renderowania ich warstwy wizualnej. Jeśli system interpretuje wyłącznie DOM lub tekst źródłowy, może przeoczyć manipulację ukrytą w sposobie prezentacji treści.

W skrócie

Opisana metoda polega na ukryciu faktycznego przekazu w warstwie renderowania przeglądarki. Atakujący przygotowuje stronę zawierającą pozornie bezpieczny tekst w HTML, a następnie wykorzystuje własną mapę glifów w czcionce, aby przekształcić inny ciąg znaków w czytelne dla użytkownika polecenie.

Dodatkowo CSS służy do ukrycia nieszkodliwej treści i wyeksponowania złośliwego komunikatu. W efekcie asystent AI może błędnie uznać stronę za bezpieczną i potwierdzić użytkownikowi, że pokazane instrukcje nie stanowią zagrożenia.

Kontekst / historia

Problem został nagłośniony w marcu 2026 roku przez badaczy zajmujących się bezpieczeństwem przeglądarek i narzędzi AI. Według opisu testy przeprowadzono wcześniej, w grudniu 2025 roku, na wielu popularnych asystentach internetowych.

Scenariusz ataku nie opiera się na exploicie przeglądarki ani błędzie parsera HTML. Wykorzystuje natomiast fundamentalną różnicę między analizą tekstowej struktury dokumentu a końcowym obrazem renderowanym użytkownikowi.

To ważny kontekst, ponieważ wiele współczesnych copilotów, rozszerzeń przeglądarkowych i asystentów bezpieczeństwa działa na poziomie pobierania i interpretacji DOM lub tekstu strony. Jeżeli narzędzie nie analizuje również czcionek, stylów oraz faktycznego wyniku renderowania, może nie wykryć manipulacji semantycznej wykonanej wyłącznie w warstwie prezentacji.

Analiza techniczna

Sedno techniki polega na użyciu niestandardowej czcionki jako swoistego szyfru podstawieniowego. W standardowym modelu bezpieczeństwa font odpowiada za wygląd tekstu, ale nie za jego znaczenie. W tym przypadku znaczenie zostaje jednak przeniesione właśnie do mapowania glifów.

Przebieg ataku można uprościć do kilku kroków:

Napastnik tworzy stronę z pozornie nieszkodliwą treścią w HTML, na przykład opisem gry, tekstem fanowskim lub neutralnym komentarzem.
Do dokumentu dodawany jest drugi ciąg znaków, który dla parsera wygląda jak losowy lub zakodowany tekst.
Ładowana jest niestandardowa czcionka, w której glify są zmapowane tak, aby bełkotliwy ciąg znaków wyświetlał się użytkownikowi jako czytelne, konkretne polecenie.
Reguły CSS ukrywają neutralną treść, na przykład przez minimalny rozmiar czcionki, zerową widoczność albo zlanie koloru tekstu z tłem.
Widoczny dla użytkownika pozostaje tylko komunikat o charakterze instrukcji operacyjnej, na przykład zachęta do uruchomienia polecenia w terminalu.

Kluczowe jest to, że wiele narzędzi AI analizuje stronę jako tekst strukturalny i nie uruchamia pełnego pipeline’u renderowania. Odczytują więc treść DOM, ale nie weryfikują, jak czcionka i style zmieniają odbiór treści na ekranie. W takim modelu złośliwy przekaz istnieje wyłącznie w warstwie wizualnej, a nie w prostym odczycie HTML.

Badacze wskazali również, że technika nie wymaga JavaScript, exploit kitów ani podatności w silniku przeglądarki. To zwiększa jej praktyczność, ponieważ wiele klasycznych mechanizmów detekcji skupia się na skryptach, aktywnej zawartości lub podejrzanych żądaniach sieciowych, a nie na semantyce renderowanej przez fonty i CSS.

Konsekwencje / ryzyko

Najpoważniejszym skutkiem jest możliwość przejęcia zaufania użytkownika do asystenta AI. Jeżeli użytkownik poprosi narzędzie o ocenę bezpieczeństwa instrukcji widocznych na stronie, a system odpowie, że są one nieszkodliwe, AI staje się nieświadomym wzmacniaczem inżynierii społecznej.

Ryzyko obejmuje kilka obszarów:

Fałszywe zapewnienie o bezpieczeństwie i błędne uspokojenie użytkownika.
Nakłonienie do wykonania niebezpiecznych komend, w tym poleceń prowadzących do uruchomienia reverse shella.
Luki w procesach SOC i helpdesk, jeśli zespoły korzystają z AI do oceny artefaktów webowych.
Nową powierzchnię ataku dla rozwiązań AI security, obejmującą fonty i warstwę prezentacji.
Erozję zaufania do narzędzi AI, które nie rozpoznają różnicy między HTML a finalnym obrazem strony.

Z perspektywy operacyjnej jest to atak z pogranicza social engineeringu i obejścia mechanizmów AI-assisted browsing. Nie daje automatycznej kompromitacji systemu, ale może skutecznie doprowadzić użytkownika do samodzielnego wykonania szkodliwej akcji.

Rekomendacje

Organizacje korzystające z asystentów AI do oceny stron internetowych powinny założyć, że analiza samego DOM nie jest wystarczająca. W praktyce warto wdrożyć wielowarstwowe podejście obejmujące kontrolę renderowania, analizę stylów oraz procedury operacyjne ograniczające ryzyko błędnej interpretacji.

Nie traktować odpowiedzi AI jako ostatecznej decyzji bezpieczeństwa.
Wdrożyć zasadę, aby nie uruchamiać poleceń z internetu bez niezależnej weryfikacji.
Rozszerzyć analizę o renderowanie wizualne i porównanie DOM z faktycznym widokiem strony.
Monitorować użycie niestandardowych fontów oraz podejrzanych reguł CSS, takich jak bardzo małe czcionki, niska przezroczystość czy kolor tekstu zbliżony do tła.
Dodać detekcję semantycznych rozbieżności między treścią źródłową a renderem, na przykład przez OCR zrzutów ekranu lub render-and-diff.
Prowadzić szkolenia użytkowników i administratorów z zakresu ograniczeń narzędzi AI.
Stosować zasadę least privilege oraz środowiska testowe lub sandboxy do weryfikacji ryzykownych instrukcji.

Podsumowanie

Nowa technika ukrywania poleceń za pomocą renderowania czcionek pokazuje, że bezpieczeństwo systemów AI zależy nie tylko od jakości modelu, ale również od tego, jaką warstwę danych narzędzie rzeczywiście analizuje. Jeśli asystent widzi wyłącznie HTML, a użytkownik widzi wynik przekształcony przez CSS i niestandardowe glify, powstaje groźna luka semantyczna.

To praktyczny przykład, że warstwa prezentacji może stać się pełnoprawnym wektorem ataku na procesy oparte na AI. Dla zespołów bezpieczeństwa oznacza to konieczność rozszerzenia detekcji poza sam DOM i ostrożniejszego traktowania rekomendacji generowanych przez asystentów internetowych.

Źródła

UE nakłada sankcje na podmioty z Chin i Iranu za cyberataki na infrastrukturę krytyczną

Wprowadzenie do problemu / definicja

Unia Europejska rozszerzyła reżim sankcyjny wobec podmiotów powiązanych z ofensywną działalnością w cyberprzestrzeni, obejmując nim firmy i osoby z Chin oraz Iranu. Decyzja dotyczy operacji wymierzonych w państwa członkowskie UE, partnerów międzynarodowych oraz infrastrukturę krytyczną, czyli systemy i usługi, których zakłócenie może bezpośrednio przełożyć się na bezpieczeństwo publiczne, ciągłość działania administracji i odporność gospodarki.

To kolejny sygnał, że cyberataki na sieci publiczne, telekomunikację, usługi komunikacyjne i zasoby obywateli są dziś traktowane nie wyłącznie jako incydenty techniczne, ale jako element presji strategicznej i działań hybrydowych.

W skrócie

Rada Unii Europejskiej objęła sankcjami trzy podmioty i dwie osoby fizyczne odpowiedzialne za cyberataki skierowane przeciwko państwom UE i partnerom Unii. Na liście znalazły się chińskie firmy Integrity Technology Group oraz Anxun Information Technology, a także irańska spółka Emennet Pasargad.

sankcje obejmują zamrożenie aktywów oraz zakaz udostępniania środków i zasobów gospodarczych,
wobec osób fizycznych zastosowano także zakazy wjazdu,
działania przypisywane wskazanym podmiotom obejmowały masowe włamania, usługi typu hack-for-hire oraz operacje łączące ataki techniczne z dezinformacją i zakłócaniem usług.

Kontekst / historia

Decyzja wpisuje się w rozwijany od 2017 roku unijny mechanizm reagowania dyplomatycznego na złośliwe działania w cyberprzestrzeni, określany jako cyber diplomacy toolbox. Celem tego instrumentu było wypracowanie wspólnej odpowiedzi państw członkowskich na incydenty naruszające integralność i stabilność cyfrową Unii.

W 2019 roku UE przyjęła formalne ramy sankcyjne umożliwiające nakładanie środków ograniczających na osoby i organizacje odpowiedzialne za cyberataki stanowiące zewnętrzne zagrożenie dla Unii lub jej państw członkowskich. Najnowsze restrykcje pokazują, że mechanizm ten obejmuje już nie tylko klasyczne kampanie szpiegowskie, ale także działania hybrydowe łączące włamania, wpływ informacyjny, sabotaż i zakłócanie usług publicznych.

Analiza techniczna

Z perspektywy technicznej szczególnie istotny jest przypadek Integrity Technology Group. Według ustaleń unijnych firma miała dostarczać rozwiązania wykorzystywane do przejmowania dostępu do urządzeń na terenie Europy i poza nią. Skala wskazywana przez UE, obejmująca ponad 65 tysięcy zhakowanych urządzeń w sześciu państwach członkowskich w latach 2022–2023, sugeruje zastosowanie infrastruktury zdolnej do masowej kompromitacji, utrzymania dostępu i zdalnego zarządzania dużą liczbą systemów.

Drugi przypadek dotyczy Anxun Information Technology, kojarzonej z rynkiem usług ofensywnych określanych jako cyber mercenary lub hack-for-hire. Tego rodzaju podmioty mogą dostarczać eksploity, infrastrukturę dowodzenia i kontroli, usługi rozpoznania, wsparcie operatorskie oraz gotowe łańcuchy ataku dla klientów państwowych lub quasi-państwowych. Taki model utrudnia atrybucję, ponieważ oddziela zleceniodawcę od wykonawcy technicznego i rozprasza odpowiedzialność pomiędzy spółki, operatorów i pośredników.

W przypadku Emennet Pasargad mowa o operacjach wielowektorowych. Działania przypisywane tej spółce obejmowały uzyskanie nieuprawnionego dostępu do francuskiej bazy abonentów, oferowanie danych do sprzedaży w darknecie, przejęcie kontroli nad nośnikami reklamowymi podczas igrzysk olimpijskich w Paryżu w 2024 roku w celu szerzenia dezinformacji oraz kompromitację szwedzkiej usługi SMS. To przykład kampanii, w której naruszenie poufności danych jest tylko jednym z etapów szerszej operacji wpływu i zakłócania komunikacji.

Technicznie podobne działania zwykle bazują na kombinacji podatności w systemach brzegowych, błędów konfiguracyjnych, przejętych danych uwierzytelniających, nadużyć uprawnień oraz długotrwałego utrzymania dostępu. W środowiskach infrastruktury krytycznej szczególnie niebezpieczne jest to, że atakujący nie zawsze dążą do natychmiastowego sabotażu. Często priorytetem pozostaje dyskretne rozpoznanie środowiska, mapowanie zależności między systemami IT i OT oraz przygotowanie trwałych punktów dostępowych do późniejszej eskalacji.

Konsekwencje / ryzyko

Bezpośrednim skutkiem decyzji UE są konsekwencje prawne i finansowe dla wskazanych podmiotów. Z punktu widzenia obrońców ważniejsze jest jednak to, że sankcje stanowią oficjalne potwierdzenie określonego wzorca zagrożeń: państwa i podmioty działające na ich rzecz coraz częściej atakują nie tylko administrację czy sektor obronny, ale również operatorów usług publicznych, telekomunikację, bazy danych obywateli i systemy odpowiedzialne za komunikację społeczną.

Dla organizacji ryzyko ma charakter wielowymiarowy. Kampanie mogą być kierowane przeciwko dostawcom technologii, operatorom telekomunikacyjnym, podmiotom energetycznym, transportowym i medycznym. Jednocześnie incydenty coraz częściej łączą klasyczne naruszenie bezpieczeństwa z dezinformacją, co zwiększa presję operacyjną, reputacyjną i regulacyjną.

rośnie znaczenie ryzyka dostawców i partnerów technologicznych,
cyberatak może stać się elementem szerszej operacji wpływu,
komercjalizacja usług ofensywnych obniża próg wejścia dla sponsorowanych kampanii,
organizacje muszą brać pod uwagę jednoczesny wyciek danych, zakłócenie usług i manipulację informacyjną.

Rekomendacje

Organizacje odpowiedzialne za usługi krytyczne powinny potraktować najnowsze wydarzenia jako sygnał do przeglądu modelu obrony. Podstawą pozostaje pełna inwentaryzacja zasobów, w tym systemów perymetrycznych, urządzeń zdalnego dostępu, komponentów OT i kont uprzywilejowanych. Bez aktualnej mapy środowiska skuteczna detekcja i priorytetyzacja ryzyka są znacząco utrudnione.

Kolejnym krokiem powinno być ograniczenie powierzchni ataku. Oznacza to sprawne zarządzanie podatnościami, wyłączanie nieużywanych usług, segmentację sieci, wdrożenie MFA dla dostępu administracyjnego i zdalnego oraz ścisłą kontrolę relacji z dostawcami. W środowiskach infrastruktury krytycznej szczególnej uwagi wymagają połączenia między strefami IT i OT oraz zasady minimalnych uprawnień dla kont serwisowych i integracyjnych.

Z perspektywy SOC i zespołów reagowania kluczowe znaczenie ma rozwinięcie detekcji behawioralnej pod kątem anomalii w ruchu sieciowym, nietypowych operacji na kontach uprzywilejowanych, zmian konfiguracji urządzeń brzegowych, wykorzystania legalnych narzędzi administracyjnych oraz aktywności wskazującej na utrzymywanie trwałego dostępu.

regularnie testować scenariusze łączące wyciek danych, zakłócenie usług i dezinformację,
aktualizować procedury zgłaszania incydentów i współpracy z CSIRT,
weryfikować gotowość planów ciągłości działania i komunikacji kryzysowej,
monitorować ekspozycję dostawców na działalność ofensywną i powiązania wysokiego ryzyka.

Podsumowanie

Nałożenie sankcji na podmioty z Chin i Iranu potwierdza, że cyberataki na infrastrukturę krytyczną są traktowane przez Unię Europejską jako zagrożenie strategiczne. Opisane przypadki pokazują szerokie spektrum działań, od masowej kompromitacji urządzeń i usług hack-for-hire po operacje łączące wyciek danych, zakłócanie usług i dezinformację.

Dla organizacji najważniejszy wniosek jest praktyczny: odporność cybernetyczna nie może ograniczać się do technologii. Musi obejmować również procesy, zarządzanie zależnościami od stron trzecich oraz gotowość do reagowania na incydenty o charakterze hybrydowym.

Źródła

20 Wskaźników I KPI Cyberbezpieczeństwa Do Śledzenia W 2026 r.

Co naprawdę mierzyć w cyberbezpieczeństwie?

W świecie cyberbezpieczeństwa liczby nie kłamią. Kluczowe Wskaźniki (KPI) pozwalają zmierzyć, jak skutecznie bronimy się przed atakami, zamiast zgadywać na podstawie przeczucia. W 2026 roku, przy coraz sprytniejszych atakach (np. wykorzystujących AI) i rosnącej presji regulacyjnej, mierzenie wyników staje się obowiązkowe. Jeśli nie da się czegoś zmierzyć, nie da się tym efektywnie zarządzać – ta stara zasada menedżerska dotyczy także bezpieczeństwa IT.

Czytaj dalej

Phishing przez LiveChat uderza w użytkowników Amazon i PayPal: nowy sposób kradzieży kart i danych osobowych

Wprowadzenie do problemu / definicja

Phishing od lat pozostaje jednym z najpowszechniejszych zagrożeń w cyberprzestrzeni, jednak metody stosowane przez przestępców stale się zmieniają. Coraz częściej klasyczne wiadomości e-mail z fałszywym formularzem logowania są zastępowane bardziej wiarygodnymi scenariuszami, które przypominają prawdziwy kontakt z działem obsługi klienta.

Najnowsze kampanie pokazują, że napastnicy zaczęli wykorzystywać platformy live chat jako narzędzie socjotechniczne do wyłudzania danych logowania, kodów MFA, danych kart płatniczych oraz informacji osobowych. Taka forma ataku zwiększa poczucie autentyczności i utrudnia ofierze szybkie rozpoznanie oszustwa.

W skrócie

Napastnicy podszywają się pod znane marki, w tym Amazon i PayPal.
Ofiary są kierowane do fałszywego środowiska czatu przypominającego legalne wsparcie klienta.
W trakcie rozmowy przestępcy wyłudzają dane logowania, kody MFA, dane kart płatniczych i PII.
Atak opiera się głównie na socjotechnice, a nie na zaawansowanym malware czy exploitach.
Interaktywny charakter rozmowy znacząco podnosi skuteczność oszustwa.

Kontekst / historia

Tradycyjny phishing przez lata bazował na masowej dystrybucji wiadomości e-mail zawierających linki do fałszywych stron logowania lub złośliwe załączniki. Z czasem kampanie stały się bardziej złożone i zaczęły obejmować podszywanie się pod marki, przechwytywanie kodów jednorazowych, vishing oraz wieloetapowe scenariusze manipulacyjne.

W analizowanym przypadku kluczową zmianą jest wykorzystanie czatu jako elementu budującego zaufanie. Ofiara nie trafia wyłącznie na stronę phishingową, ale wchodzi w rozmowę z rzekomym konsultantem, który prowadzi ją przez kolejne etapy procesu. To przesuwa phishing w stronę hybrydowych ataków łączących spoofing, psychologiczną presję i dynamiczną interakcję.

Tego rodzaju kampanie wpisują się w szerszy trend widoczny w latach 2025–2026, w którym przestępcy rozwijają bardziej adaptacyjne i wielokanałowe formy oszustw. Dzięki temu klasyczne filtry poczty elektronicznej czy proste mechanizmy ostrzegawcze stają się mniej skuteczne.

Analiza techniczna

Badacze opisali dwa główne scenariusze ataku, które prowadziły do podobnego celu: przejęcia danych dostępowych oraz informacji finansowych.

W pierwszym wariancie ofiara otrzymywała wiadomość podszywającą się pod PayPal z informacją o rzekomym zwrocie 200 USD. Kliknięcie prowadziło do strony osadzonej w środowisku czatu, stylizowanej na legalny kanał pomocy. W trakcie rozmowy operator instruował użytkownika, aby przejść do kolejnej strony i dokończyć proces zwrotu. Na tym etapie dochodziło do przejęcia loginu, hasła oraz kodu MFA, a następnie do pozyskania dodatkowych danych rozliczeniowych i danych karty płatniczej.

W drugim scenariuszu wiadomość informowała o oczekującym zamówieniu wymagającym potwierdzenia. Po kliknięciu użytkownik trafiał do witryny inicjującej czat, często po wcześniejszym podaniu adresu e-mail. Następnie do rozmowy dołączał operator podszywający się pod pracownika wsparcia Amazon, który przekonywał ofiarę, że konieczna jest weryfikacja danych karty w celu realizacji zwrotu środków. W efekcie napastnicy zdobywali numer PAN, datę ważności oraz kod CVC.

Choć kampania nie wyróżniała się wysokim poziomem technicznym, jej skuteczność wynikała z dobrze zaplanowanej manipulacji. Kluczowe elementy tego schematu obejmowały:

podszywanie się pod rozpoznawalne i zaufane marki,
wykorzystanie obietnicy zwrotu pieniędzy lub konieczności pilnego potwierdzenia zamówienia,
prowadzenie rozmowy przez człowieka, co zwiększało wiarygodność,
stopniowe przenoszenie ofiary między kolejnymi etapami ataku,
łączenie kradzieży danych uwierzytelniających, płatniczych i osobowych w jednym łańcuchu.

Istotnym sygnałem ostrzegawczym były błędy językowe i interpunkcyjne pojawiające się w rozmowach. To sugeruje, że atak był prowadzony ręcznie lub półmanualnie według przygotowanego scenariusza. Dla zespołów bezpieczeństwa to ważna wskazówka: nawet proste technicznie operacje mogą osiągać wysoką skuteczność, jeśli dobrze wykorzystują psychologię użytkownika.

Konsekwencje / ryzyko

Skutki tego typu kampanii mogą być poważne zarówno dla użytkowników indywidualnych, jak i organizacji. Przejęcie danych logowania oraz kodów MFA może umożliwić pełne przejęcie konta, a pozyskanie danych karty płatniczej stwarza bezpośrednie ryzyko nieautoryzowanych transakcji i dalszych oszustw finansowych.

Równie groźne jest pozyskanie danych osobowych, takich jak data urodzenia, adres rozliczeniowy czy adres e-mail. Tego rodzaju informacje mogą zostać wykorzystane do kradzieży tożsamości, bardziej zaawansowanych kampanii phishingowych lub prób obejścia procedur weryfikacyjnych w innych usługach.

Z perspektywy firm zagrożenie wykracza poza incydent konsumencki. Użytkownicy przyzwyczajeni do podobnych interakcji mogą łatwiej paść ofiarą ataków wymierzonych w środowisko korporacyjne, helpdesk, systemy finansowe czy procesy resetu haseł. Problemem jest także to, że główna faza oszustwa odbywa się poza samą wiadomością e-mail, co utrudnia wykrywanie przez tradycyjne narzędzia ochronne.

Rekomendacje

Organizacje powinny rozszerzyć podejście do ochrony przed phishingiem i uwzględnić w nim również interaktywne kanały komunikacji, takie jak czaty wsparcia. Skuteczna strategia powinna obejmować zarówno działania technologiczne, jak i edukacyjne.

Szkolenie użytkowników z rozpoznawania oszustw prowadzonych przez czat na żywo.
Wdrożenie jasnej zasady, że hasła, kody MFA i pełne dane kart nie są przekazywane w rozmowach chatowych.
Monitorowanie kampanii phishingowych wykorzystujących marki takie jak Amazon, PayPal i operatorzy płatności.
Rozbudowę playbooków SOC o scenariusze związane z phishingiem prowadzonym przez live chat.
Wykorzystanie threat intelligence i analizy behawioralnej do identyfikacji nowych wzorców ataku.
Stosowanie metod MFA odpornych na phishing tam, gdzie jest to możliwe.
Promowanie zasady samodzielnego wchodzenia na oficjalne strony usług zamiast korzystania z linków z wiadomości.

Dla użytkowników końcowych najważniejsza jest ostrożność. Jeżeli konsultant na czacie prosi o hasło, kod uwierzytelniający lub kompletne dane karty płatniczej, należy natychmiast przerwać rozmowę i samodzielnie zweryfikować sprawę przez oficjalny kanał kontaktu.

Podsumowanie

Nadużycia LiveChat w kampaniach phishingowych pokazują, że cyberprzestępcy coraz skuteczniej wykorzystują interakcje w czasie rzeczywistym do budowania wiarygodności ataku. Nie jest to rewolucja technologiczna, lecz bardzo efektywne rozwinięcie znanych technik socjotechnicznych.

Połączenie podszywania się pod znane marki, presji związanej ze zwrotem pieniędzy oraz rozmowy z rzekomym konsultantem znacząco zwiększa szanse powodzenia oszustwa. Dla obrońców oznacza to konieczność rozszerzenia działań detekcyjnych, edukacyjnych i proceduralnych poza pocztę elektroniczną i klasyczne strony phishingowe.

Źródła

https://www.darkreading.com/threat-intelligence/attackers-livechat-phish-credit-card-personal-data
https://cofense.com/blog
https://cofense.com/knowledge-center-hub//real-phishing-email-examples/
https://investor.pypl.com/news-and-events/news-details/2025/PayPal-Alerts-Consumers-to-Phishing-Scams-and-Encourages-Safety-Tips/default.aspx
https://www.livechat.com/help/livechat-security-and-data-storage/

Luka w kontroli dostępu Amazon Bedrock mogła umożliwiać nieautoryzowany dostęp do modeli AI

Wprowadzenie do problemu / definicja

Amazon Bedrock to zarządzana usługa AWS umożliwiająca korzystanie z modeli generatywnej sztucznej inteligencji za pośrednictwem zunifikowanego API. W praktyce bezpieczeństwo tej platformy nie sprowadza się wyłącznie do ochrony danych, lecz także do ścisłej kontroli tego, kto może aktywować i wykorzystywać określone modele. Opisana przez badaczy luka dotyczyła mechanizmu egzekwowania polityk IAM powiązanych z subskrypcją modeli i mogła prowadzić do obejścia zamierzonych ograniczeń dostępu.

W skrócie

Badacze wykazali problem w interpretacji ograniczeń opartych o warunek aws-marketplace:ProductId używany przy akcji aws-marketplace:Subscribe. W efekcie część modeli mogła być błędnie dopuszczana lub blokowana w sposób niezgodny z intencją administratora. Taka sytuacja stwarzała ryzyko nieautoryzowanego włączenia modeli, naruszenia zasad zgodności, wzrostu kosztów oraz użycia usług AI, które nie zostały formalnie dopuszczone w organizacji.

Kontekst / historia

Kontrola dostępu do modeli w Amazon Bedrock była historycznie powiązana nie tylko z samą usługą Bedrock, ale również z mechanizmami AWS Marketplace. W starszym modelu działania aktywacja niektórych modeli wymagała subskrypcji realizowanej w tle, a ograniczenia mogły być wymuszane przez polityki IAM wskazujące dozwolone lub zabronione identyfikatory produktów.

Badacze z TrustOnCloud opisali niespójność w tym mechanizmie, wskazując, że warunek aws-marketplace:ProductId nie działał poprawnie dla wszystkich identyfikatorów produktów. Publiczne informacje sugerują, że problem został potwierdzony i usunięty przez AWS, a dotknięci klienci zostali poinformowani o incydencie.

Sprawa wpisuje się w szerszy trend analiz bezpieczeństwa usług chmurowych, w których pojedyncza operacja biznesowa zależy od kilku usług, procesów provisioningowych i warstw autoryzacji. W przypadku platform AI ma to szczególne znaczenie, ponieważ dostęp do modelu oznacza jednocześnie możliwość jego użycia, potencjalne zobowiązania licencyjne oraz wymierne koszty operacyjne.

Analiza techniczna

Sedno problemu dotyczyło relacji między Amazon Bedrock a AWS Marketplace. Aktywacja modelu mogła uruchamiać w tle operacje subskrypcyjne, generując zdarzenia związane z akceptacją umów, nadawaniem uprawnień i przygotowaniem dostępu do foundation models. Administratorzy próbowali ograniczać te działania za pomocą polityk IAM opartych na akcji aws-marketplace:Subscribe oraz warunku aws-marketplace:ProductId.

Badacze wykazali jednak, że egzekwowanie tego warunku było niespójne. Oznaczało to, że polityka typu allow lub deny nie zawsze przekładała się na rzeczywiste zachowanie platformy dla wszystkich modeli. W praktyce użytkownik posiadający odpowiedni zestaw uprawnień mógł uzyskać dostęp do modelu, który według założeń polityki powinien pozostać zablokowany.

Problem jest istotny z technicznego punktu widzenia z dwóch powodów. Po pierwsze, pokazuje, że bezpieczeństwo dostępu do modeli nie zależy wyłącznie od uprawnień z rodziny bedrock:*, ale również od towarzyszących operacji marketplace’owych. Po drugie, ujawnia ryzyko wynikające z rozproszonego modelu autoryzacji, w którym jedna czynność jest realizowana przez kilka usług działających równolegle.

Dodatkowym czynnikiem ryzyka było to, że sama aktywacja modelu mogła być inicjowana automatycznie w tle. Oznacza to, że klasyczne założenie o istnieniu jednego, w pełni skutecznego punktu kontroli dostępu nie zawsze sprawdza się w środowiskach AI opartych o usługi zarządzane.

Konsekwencje / ryzyko

Z perspektywy organizacji problem mógł prowadzić do kilku typów zagrożeń. Najbardziej oczywiste było nieautoryzowane użycie modelu, który nie został zaakceptowany przez zespoły bezpieczeństwa, compliance lub dział prawny. W wielu firmach dopuszczone modele są ściśle ograniczone ze względu na licencje, lokalizację przetwarzania danych, polityki retencji lub dopuszczalne przypadki użycia.

Drugim wymiarem były koszty. Różne modele w Bedrock są wyceniane odmiennie, więc możliwość aktywacji droższego modelu poza kontrolą administratora mogła skutkować znaczącym wzrostem wydatków. W praktyce oznacza to ryzyko nadużyć prowadzących do wysokich kosztów chmurowych, nawet jeśli nie dochodzi do klasycznego zakłócenia dostępności.

Trzecim obszarem pozostaje governance i audyt. Jeżeli organizacja zakłada, że polityka IAM skutecznie egzekwuje ograniczenia na poziomie modeli, a w rzeczywistości mechanizm działa inaczej, raportowanie zgodności może opierać się na błędnych przesłankach. Taka rozbieżność między polityką deklarowaną a realnym stanem kontroli bezpieczeństwa jest szczególnie niebezpieczna w środowiskach regulowanych.

Rekomendacje

Firmy korzystające z Amazon Bedrock powinny traktować kontrolę dostępu do modeli jako zagadnienie wielowarstwowe i regularnie testować rzeczywiste działanie polityk, a nie tylko ich zapis konfiguracyjny.

Zweryfikować wszystkie polityki IAM związane z Amazon Bedrock oraz AWS Marketplace, zwłaszcza uprawnienia dotyczące subskrypcji i aktywacji modeli.
Przeprowadzać testy autoryzacyjne dla każdego modelu dopuszczonego i niedopuszczonego, zamiast zakładać jednolite działanie polityki dla całego katalogu.
Włączyć szczegółowe monitorowanie zdarzeń związanych z aktywacją modeli, subskrypcjami Marketplace i pierwszym użyciem modeli.
Ograniczyć możliwość samodzielnej aktywacji modeli do wąskiej grupy ról administracyjnych.
Ustawić limity budżetowe, alerty kosztowe i mechanizmy wykrywania anomalii dla usług AI.
Regularnie przeglądać dokumentację AWS dotyczącą model access i zmian w sposobie udostępniania modeli.
Uwzględniać w przeglądach bezpieczeństwa nie tylko ryzyko wycieku danych, ale również ryzyko obejścia polityk i niekontrolowanego wzrostu kosztów.

Podsumowanie

Przypadek luki w Amazon Bedrock pokazuje, że bezpieczeństwo usług generatywnej AI w chmurze zależy nie tylko od ochrony danych wejściowych i wyjściowych, ale także od poprawnego egzekwowania polityk aktywacji modeli. Niespójność związana z warunkiem aws-marketplace:ProductId ujawniła, jak łatwo może dojść do rozjazdu między zamierzoną polityką IAM a rzeczywistym zachowaniem platformy.

Dla zespołów bezpieczeństwa najważniejsza lekcja jest praktyczna: kontrola dostępu do modeli AI musi być empirycznie testowana, monitorowana w logach i połączona z mechanizmami governance oraz kontroli kosztów. W środowiskach opartych o Bedrock oznacza to konieczność analizowania zależności nie tylko w samej usłudze AI, ale również w powiązanych procesach marketplace’owych i automatycznych ścieżkach aktywacji.

Źródła

INTERPOL rozbił zaplecze cyberprzestępców: operacja Synergia III wyłączyła 45 tys. złośliwych adresów IP

Wprowadzenie do problemu / definicja

Międzynarodowe operacje ukierunkowane na infrastrukturę cyberprzestępczą należą dziś do najskuteczniejszych metod ograniczania skali phishingu, dystrybucji złośliwego oprogramowania oraz kampanii ransomware. Zamiast koncentrować się wyłącznie na pojedynczych sprawcach, organy ścigania uderzają w zaplecze techniczne wykorzystywane do prowadzenia ataków, wyłudzeń i kradzieży danych.

W praktyce oznacza to identyfikację i wyłączanie serwerów, adresów IP, domen phishingowych, paneli administracyjnych oraz innych komponentów infrastruktury wspierającej cyberprzestępczość. Tego rodzaju działania mają szczególne znaczenie w środowisku, w którym grupy przestępcze coraz częściej działają w modelu usługowym i współdzielą zasoby techniczne.

W skrócie

Operacja Synergia III, koordynowana przez INTERPOL, doprowadziła do likwidacji ponad 45 tys. złośliwych adresów IP i serwerów powiązanych z phishingiem, malware oraz ransomware. Działania prowadzono od 18 lipca 2025 r. do 31 stycznia 2026 r., a ich efektem było także zatrzymanie 94 osób oraz objęcie kolejnych 110 podejrzanych toczącymi się postępowaniami.

wyłączono ponad 45 tys. złośliwych adresów IP i serwerów,
zatrzymano 94 osoby,
112? Nie — w toku pozostaje 110 spraw dotyczących podejrzanych,
zabezpieczono 212 urządzeń elektronicznych i serwerów,
w działania zaangażowano również partnerów prywatnych dostarczających dane o zagrożeniach.

Kontekst / historia

Synergia III stanowi kolejną odsłonę szerszych działań wymierzonych w infrastrukturę wspierającą transgraniczną cyberprzestępczość. Poprzednie operacje INTERPOL-u również koncentrowały się na phishingu, infostealerach, ransomware oraz zapleczu serwerowym używanym do prowadzenia kampanii oszustw i infekcji.

Rosnące znaczenie takich operacji wynika z ewolucji rynku cyberprzestępczego. Współczesne grupy atakujące często funkcjonują jako rozproszone ekosystemy, w których jedni odpowiadają za infrastrukturę, inni za dostarczanie złośliwego oprogramowania, a jeszcze inni za monetyzację skradzionych danych lub wymuszenia. W takich realiach jednoczesne zakłócanie wielu elementów zaplecza technicznego bywa skuteczniejsze niż punktowe uderzenia w pojedynczych operatorów.

Analiza techniczna

Z perspektywy technicznej operacje tego typu opierają się na korelacji wskaźników kompromitacji, danych telemetrycznych, informacji śledczych oraz threat intelligence pochodzącego zarówno od służb, jak i sektora prywatnego. Kluczowe jest mapowanie infrastruktury, obejmujące adresy IP, serwery VPS, domeny phishingowe, panele C2, usługi pośredniczące oraz zasoby wykorzystywane do dystrybucji malware.

W przypadku Synergii III celem były zasoby powiązane z phishingiem, malware i ransomware. Oznacza to, że wyłączana infrastruktura mogła jednocześnie hostować fałszywe strony logowania, obsługiwać kampanie spamowe, pełnić funkcję serwerów kontroli i dowodzenia, pośredniczyć w pobieraniu ładunków malware lub wspierać eksfiltrację danych.

Szczególnie istotnym elementem operacji była identyfikacja ponad 33 tys. oszukańczych stron internetowych w Makau w Chinach. Według dostępnych informacji obejmowały one fałszywe platformy kasynowe oraz witryny podszywające się pod banki i portale rządowe, służące do wyłudzania danych osobowych i finansowych. Taki model działania wskazuje na szerokie użycie spoofingu wizualnego, domen look-alike, klonowania interfejsów oraz socjotechniki nastawionej na przechwytywanie poświadczeń i danych płatniczych.

Znaczące są również zatrzymania przeprowadzone w Togo i Bangladeszu. W Togo rozbito grupę powiązaną z przejęciami kont w mediach społecznościowych oraz oszustwami typu romance fraud i sextortion. W Bangladeszu działania objęły oszustwa pożyczkowe i rekrutacyjne, kradzież tożsamości oraz nadużycia kart płatniczych. Pokazuje to, że ta sama infrastruktura bywa wykorzystywana równolegle przez wiele modeli przestępczych.

Duże znaczenie śledcze ma także zabezpieczenie 212 urządzeń i serwerów. Takie systemy mogą zawierać logi, bazy danych ofiar, szablony wiadomości phishingowych, konfiguracje paneli administracyjnych, artefakty malware, portfele kryptowalutowe oraz informacje o współpracownikach i klientach przestępczego ekosystemu.

Konsekwencje / ryzyko

Likwidacja 45 tys. złośliwych adresów IP i serwerów może krótkoterminowo istotnie ograniczyć skuteczność aktywnych kampanii phishingowych i malware. Nie oznacza to jednak trwałego usunięcia zagrożenia. Grupy cyberprzestępcze zwykle szybko odbudowują infrastrukturę, zmieniają operatorów hostingu, rejestrują nowe domeny lub przenoszą się do bardziej zdecentralizowanych modeli działania.

Dla organizacji podstawowe ryzyka pozostają niezmienne: kradzież poświadczeń, przejęcie kont, infekcja stacji roboczych, utrata danych oraz wykorzystanie uzyskanego dostępu do dalszego ruchu bocznego i wdrożenia ransomware. Dla użytkowników indywidualnych konsekwencje obejmują utratę środków finansowych, nadużycia tożsamości, przejęcie kont społecznościowych i szantaż oparty na pozyskanych danych.

Na szczególną uwagę zasługują kampanie wykorzystujące fałszywe portale bankowe, rządowe i hazardowe. Ich skuteczność wynika z podszywania się pod znane marki i instytucje oraz z bardzo krótkiego czasu życia stron, co utrudnia ich wykrywanie i blokowanie. Bez sprawnych procesów monitorowania i reagowania nawet krótkotrwała kampania może doprowadzić do wielu kompromitacji.

Rekomendacje

Organizacje powinny potraktować operację Synergia III jako sygnał do przeglądu własnych mechanizmów ochrony przed phishingiem i malware. Kluczowe pozostaje wdrożenie wieloskładnikowego uwierzytelniania, ograniczanie użycia kont uprzywilejowanych, segmentacja środowiska oraz bieżące monitorowanie logowań i anomalii sieciowych.

egzekwowanie polityk DMARC, SPF i DKIM w poczcie,
filtrowanie DNS i blokowanie znanych wskaźników kompromitacji,
integracja threat intelligence z EDR, XDR i SIEM,
analiza prób resetu haseł i rejestracji nowych urządzeń,
blokowanie logowań z nietypowych lokalizacji,
regularne szkolenia użytkowników z rozpoznawania phishingu.

Zespoły bezpieczeństwa powinny również ćwiczyć scenariusze reagowania obejmujące kradzież poświadczeń, przejęcie kont SaaS, infekcję malware oraz próbę wdrożenia ransomware po uzyskaniu dostępu początkowego. Równolegle warto wdrożyć procedury szybkiego zgłaszania fałszywych domen i stron, aby maksymalnie skrócić czas ich aktywności.

Podsumowanie

Operacja Synergia III pokazuje, że skoordynowane działania organów ścigania i sektora prywatnego mogą realnie zakłócać działalność cyberprzestępczą na dużą skalę. Wyłączenie dziesiątek tysięcy złośliwych adresów IP, zatrzymania podejrzanych oraz zabezpieczenie infrastruktury stanowią istotny cios dla ekosystemów phishingu, malware i ransomware.

Jednocześnie operacja przypomina, że infrastruktura cyberprzestępcza pozostaje elastyczna i szybko się odtwarza. Dlatego nawet skuteczne międzynarodowe akcje nie zastępują podstawowej higieny bezpieczeństwa, ochrony tożsamości, monitoringu i gotowości do reagowania. Dla firm najważniejszy wniosek jest praktyczny: skuteczna obrona wymaga zarówno globalnej presji na ekosystem przestępczy, jak i lokalnej odporności technicznej.

Źródła

https://www.helpnetsecurity.com/2026/03/16/interpol-operation-synergia-iii-cybercrime-infrastructure-takedown/
https://www.interpol.int/en/News-and-Events/News/2024/INTERPOL-cyber-operation-takes-down-22-000-malicious-IP-addresses
https://www.interpol.int/News-and-Events/News/2024/INTERPOL-led-operation-targets-growing-cyber-threats
https://www.interpol.int/en/Resources/INTERPOL-Spotlight/Issue-2-Cybercrime/Spotlight-Cybercrime-Impact

Globalny wzrost fałszywych powiadomień o przesyłkach napędza phishing i dystrybucję malware

Wprowadzenie do problemu / definicja

Fałszywe powiadomienia o przesyłkach należą dziś do najskuteczniejszych technik socjotechnicznych wykorzystywanych przez cyberprzestępców. Atakujący podszywają się pod firmy kurierskie, operatorów logistycznych oraz sklepy internetowe, aby skłonić ofiarę do kliknięcia odnośnika, pobrania załącznika lub podania poufnych danych. Taki scenariusz jest wyjątkowo wiarygodny, ponieważ dotyczy codziennych zachowań użytkowników i powszechnego oczekiwania na paczki.

Rosnąca skala handlu internetowego sprawia, że komunikaty o opóźnionej dostawie, błędzie adresowym czy konieczności dopłaty do przesyłki coraz częściej nie budzą podejrzeń. To właśnie ta pozorna normalność czyni kampanie „delivery phishing” tak skutecznymi zarówno wobec klientów indywidualnych, jak i pracowników organizacji.

W skrócie

Cyberprzestępcy coraz częściej wykorzystują motyw niedostarczonej przesyłki, nieudanej próby doręczenia lub konieczności uregulowania niewielkiej opłaty. Fałszywe wiadomości trafiają do ofiar przez e-mail, SMS, a czasem również przez komunikatory, prowadząc do stron phishingowych albo do pobrania złośliwego oprogramowania.

Celem ataków jest kradzież danych logowania, danych osobowych i informacji płatniczych.
Kampanie są masowe, wielojęzyczne i dostosowane do lokalnych marek kurierskich.
W środowiskach firmowych pojedyncze kliknięcie może otworzyć drogę do dalszej kompromitacji infrastruktury.
Przestępcy łączą klasyczny phishing z dystrybucją malware, w tym infostealerów i loaderów.

Kontekst / historia

Schemat oszustw wykorzystujących temat przesyłek funkcjonuje od lat, jednak jego znaczenie wyraźnie wzrosło wraz z popularyzacją zakupów online i komunikacji mobilnej. Im więcej paczek trafia do konsumentów i firm, tym łatwiej przestępcom ukryć złośliwą wiadomość wśród legalnych powiadomień o dostawie.

Początkowo tego typu kampanie miały formę prostego spamu z ogólnym komunikatem i niską jakością językową. Z czasem ewoluowały w kierunku dopracowanych operacji phishingowych, które wykorzystują elementy identyfikacji wizualnej znanych marek, lokalizację językową i domeny przypominające prawdziwe serwisy przewoźników.

Współczesne warianty często nie ograniczają się już do wyłudzenia danych. Coraz częściej stanowią pierwszy etap pełnego łańcucha ataku, w którym ofiara najpierw trafia na fałszywą stronę śledzenia przesyłki, a następnie pobiera plik inicjujący infekcję lub podaje dane płatnicze na spreparowanej bramce.

Analiza techniczna

Typowa kampania rozpoczyna się od wiadomości sugerującej problem z dostawą. Najczęściej pojawiają się komunikaty o nieudanej próbie doręczenia, konieczności potwierdzenia adresu, oczekującej opłacie celnej albo aktualizacji statusu paczki. Nadawca, temat oraz treść są zaprojektowane tak, aby wywołać pośpiech i skłonić do szybkiego działania.

Na poziomie technicznym ataki przyjmują kilka głównych form. Pierwsza to phishing poświadczeń, w którym użytkownik trafia na stronę imitującą witrynę przewoźnika lub operatora płatności i sam przekazuje login, hasło, dane karty lub informacje adresowe. Druga to dostarczenie malware poprzez załącznik albo pobrany plik, często ukryty jako dokument, archiwum lub skrypt. Trzecia obejmuje fałszywe mikropłatności, gdzie niewielka kwota ma obniżyć czujność ofiary.

Atakujący stosują również techniki utrudniające wykrycie kampanii przez systemy bezpieczeństwa. Obejmują one rotację domen i subdomen, krótkotrwałą infrastrukturę, wieloetapowe przekierowania oraz rozdzielenie ładunku ataku na kilka etapów. W wielu przypadkach ta sama infrastruktura jest wykorzystywana równolegle w e-mailach i wiadomościach SMS, co zwiększa skuteczność operacji.

Z perspektywy obrony problem jest szczególnie złożony, ponieważ legalne komunikaty od przewoźników są częścią codziennej pracy i życia prywatnego. Odróżnienie wiadomości prawdziwej od fałszywej bywa trudne, zwłaszcza gdy oszuści korzystają z poprawnego języka, znanych logotypów i realistycznych scenariuszy logistycznych.

Konsekwencje / ryzyko

Najbardziej bezpośrednim skutkiem takich kampanii jest utrata danych logowania, danych osobowych i informacji płatniczych. Dla użytkowników indywidualnych może to oznaczać przejęcie kont zakupowych, nieautoryzowane transakcje oraz dalsze próby oszustwa wykorzystujące wcześniej pozyskane informacje.

W środowiskach firmowych ryzyko jest znacznie szersze. Kliknięcie w złośliwy odnośnik lub uruchomienie załącznika może doprowadzić do kompromitacji stacji roboczej, kradzieży zapisanych haseł, przejęcia tokenów sesyjnych, a następnie do ruchu bocznego w sieci. Jeżeli dostarczone zostanie złośliwe oprogramowanie klasy loader, trojan zdalnego dostępu lub infostealer, incydent może szybko przekształcić się w poważne naruszenie bezpieczeństwa.

Dodatkowe zagrożenie wynika ze skali i elastyczności tych kampanii. Ten sam szablon ataku można łatwo dostosować do wielu krajów, języków i marek kurierskich, co czyni go opłacalnym i trudnym do długofalowego blokowania. Dla biznesu oznacza to nie tylko straty finansowe, ale także koszty obsługi incydentu, resetu poświadczeń, analizy śledczej i potencjalnych obowiązków regulacyjnych.

Rekomendacje

Organizacje powinny traktować fałszywe powiadomienia o przesyłkach jako stały element krajobrazu zagrożeń. Ochrona nie może opierać się wyłącznie na filtracji poczty, lecz powinna obejmować zarówno kontrolę techniczną, jak i edukację użytkowników.

Wdrożenie wielowarstwowej ochrony poczty, w tym analizy reputacji domen, sandboxingu załączników i kontroli adresów URL.
Egzekwowanie polityk SPF, DKIM i DMARC w celu ograniczenia podszywania się pod legalnych nadawców.
Blokowanie nowo zarejestrowanych i podejrzanych domen wykorzystywanych w kampaniach phishingowych.
Monitorowanie telemetrii endpointów pod kątem uruchamiania skryptów i nietypowych pobrań z klienta pocztowego.
Wdrożenie MFA dla usług krytycznych, aby ograniczyć skutki kradzieży haseł.
Zapewnienie prostych procedur szybkiego zgłaszania podejrzanych wiadomości przez użytkowników.

Po stronie użytkownika kluczowe znaczenie ma nawyk weryfikacji. Status przesyłki najlepiej sprawdzać przez ręczne wejście na oficjalną stronę przewoźnika lub przez aplikację, a nie przez link otrzymany w wiadomości. Należy też unikać opłacania rzekomych kosztów dostawy bez wcześniejszego potwierdzenia źródła komunikatu i dokładnie sprawdzać adres strony przed podaniem jakichkolwiek danych.

Podsumowanie

Fałszywe powiadomienia o przesyłkach pozostają jednym z najbardziej praktycznych i skutecznych wektorów ataku, ponieważ łączą wysoką wiarygodność z niskim kosztem przygotowania kampanii. Cyberprzestępcy konsekwentnie wykorzystują codzienne przyzwyczajenia użytkowników, zaufanie do znanych marek oraz presję czasu związaną z dostawami.

Skuteczna obrona wymaga połączenia technologii, procedur i świadomości. Tylko wielowarstwowe podejście — obejmujące zabezpieczenia poczty, ochronę endpointów, monitorowanie infrastruktury oraz regularne szkolenia — pozwala ograniczyć ryzyko, że zwykłe powiadomienie o paczce stanie się początkiem poważnego incydentu bezpieczeństwa.

Źródła

https://www.infosecurity-magazine.com/news/surge-fake-delivery-holidays/
https://www.infosecurity-magazine.com/news/fake-delivery-websites-surge-34/
https://www.kaspersky.com/about/press-releases/kaspersky-reports-15-growth-in-malicious-email-attacks-in-2025
https://usa.kaspersky.com/blog/covid-fake-delivery-service-spam-phishing/21611/
https://www.infosecurity-magazine.com/news/email-phishing-surge-bypass/